-Να ποτίσω;
ρώτησε.
Ρώτησε και πότισε!
Βράχηκε, λασπώθηκε κι έτσι σιναχώθηκε.
Και μετά απ' αυτά, πυρετοί και εμετά.
Έπειτα χειροτέρεψε. Δεν έτρωγε και έρεψε.
Κι όταν στο τοίχο το ρολόι τρεις αντήχησε....
- Τι τό 'θελα το πότισμα, είπε και ξεψύχησε....
Υ.Γ.δε γνωρίζω ποιός έγραψε αυτό το ποίημα αλλά γνωρίζω αυτόν που μου το έμαθε
Θυμάμαι εκείνο το φθινόπωρο σ’ εκείνη τη μίζερη και άθλια πλατεία, εκεί σ’ εκείνο το σαπισμένο από τη βροχή παγκάκι, που γύρισες και μου πρόσφερες απλόχερα λέξεις πικρές σα δηλητήριο. Εκεί σ’ εκείνο το παγκάκι έμεινα καρφωμένη για ώρα να περιμένω να έρθει κάποιός να μου προσφέρει λίγη εφορία, που την είχα τόσο πολύ ανάγκη.
Από μικρή είχα μια απίστευτη απέχθεια για τα μαθηματικά, το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ότι δε τα καταλάβαινα όσο ότι δεν είχα καμία απολύτως διάθεση να τα καταλάβω. Θυμάμαι πως τις περισσότερες φορές την ώρα των μαθηματικών τη περνούσα αραχτή σε μια λίμνη κάτω από ένα τεράστιο πλάτανο. Η λίμνη το πρωί είχε μια ηρεμία σχεδόν ερωτική...αυτή μου έδινε ένα καταφύγιο και εγώ της κρατούσα συντροφιά με τη κιθάρα μου.Της είχα δώσει και όνομα την είχα πει Αγκαλιά. Το φθινόπωρο η Αγκαλιά γέμιζε με τα φύλλα του πλάτανου και ο ουρανός της χάριζε ένα θλιμμένο χρώμα...Ένα πρωί είδα χαραγμένα πάνω στο πλάτανο τα αρχικά από κάποιο ζευγαράκι και ανάμεσα τους ένα + , αυτά θα είναι τα μαθηματικά του έρωτα σκέφτηκα και συνέχισα να απολαμβάνω ένα κομμάτι μαύρης σοκολάτας. Αναπολώντας τα ατέλειωτα πρωινά στη λίμνη και τις χαμένες ώρες μαθηματικών συνειδητοποίησα ότι όλοι μου οι έρωτες έμειναν ανεκπλήρωτοι, όπως και οι πράξεις, που ποτέ δε κατάφερα να λύσω...ο έρωτας δεν είναι ένα μυστήριο ο έρωτας είναι μαθηματικά και ο κατάλληλος σύντροφος έρχεται μόνο μέσα από... πράξεις!
Τελευταία ο πλανήτης Δ περνάει κρίση, κάποιοι είναι φοβισμένοι,κάποιοι πληγωμένοι, άλλοι απογοητευμένοι και άλλοι στο κόσμο τους πνιγμένοι με ενοχές. Είχαμε και μια απόπειρα...τίποτα το σπουδαίο, ήταν μια ακόμη απεγνωσμένη κραυγή για λίγη προσοχή!Πολλοί ήταν αυτοί, που θορυβήθηκαν, ομώς η κυρία Μνήμη έβαλε τα πράγματα στη θέση τους λέγοντας:
- Μόνο μια τέτοια εικόνα θα μπορούσε να υποβάλλει αυτό το νοσταλγικό όραμα γαλήνης, οπού ο θάνατος θα έχει χάσει τη φρίκη του...
Ο απόηχος των τρίσβαθων αισθημάτων όπως της ειλικρίνειας , της πηγαίας κοσμιότητας και αξιοπρέπειας ακούγονται σε κάθε χτύπο κάποιας <<συναισθηματικής χορδής>>. Η χορδή αυτή δίνει ήχο τόσο πιο φάλτσο όσο πιο χοντρή είναι η θωράκιση ενάντια στη φυσικότητα. Ακόμη και το πιο κάλπικο συναίσθημα περιέχει ακόμη λίγη πραγματική ζωή, περιέχει ίχνη αγάπης και ανάγκη για στοργή. Μ’ αυτή την έννοια ακόμη και η μικροπρέπεια των ανθρώπων και η κακόβουλη ψευδολογία αποτελούν αντανάκλαση μιας αυθεντικής ψυχολογίας. Τα άτομα που ζουν με σοβαροφάνεια, δε τολμούν να ζήσουν τη πραγματική τους ζωή πιάνονται με τα δόντια από τη τελευταία ανταύγεια της, που εκδηλώνεται στην υποκρισία τους. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι άλλο εννοούσα εγώ με τον όρο ειλικρίνεια και άλλο οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμουν. Γιατί όμως να θεωρούν αφύσικη και επικίνδυνη τη δική μου συμπεριφορά όταν αυτοί με την κατάκριση και την αργολογία ξεφτιλίζουν και υποβιβάζουν την δομή του ίδιου τους του χαρακτήρα. Με τόσες λοιπόν καρικατούρες δε μου μένει παρά να παίξω το ρόλο του γελοιογράφου. Σε μια προσπάθεια εξυγίανσης πρώτα του εγώ μου και έπειτα του περίγυρου ανακάλυψα την αγνότητα της ομαλής σεξουαλικότητας και τον αποτροπιασμό στη σκέψη της διαστροφής. Τελικά ο πιο δυστυχισμένος είναι αυτός που αρνείται να παραδεχτεί και να βιώσει τον πραγματικό έρωτα με όλα τα ρίσκο, που συνεπάγεται. Σ’ αυτή τη πορεία μου βυθίζομαι ολοένα και περισσότερο στη φύση προσπαθώντας να εγκαταλείψω κάθε εσφαλμένη εντύπωση. Ακολουθώ το ένστικτο και με αυθόρμητες κινήσεις θα άρω την ασφυξία, που με τυλίγει κάθε τόσο. Καλώς ή κακώς στο πλανήτη Δ είναι πάντα νύχτα, ο ουρανός είναι πάντα γεμάτος με αστέρια. Πολύχρωμα πουλιά πλέκουν το μονοπάτι μου και εγώ το ακολουθώ ακόμη και όταν ενστικτωδώς γνωρίζω ότι είναι λάθος. Στη άλλη πλευρά του πλανήτη υπάρχει μια πράσινη πόρτα που οδηγεί σ’ ένα νησί, εκεί ζει ένας ψαράς, ένας ταπεινός και αγνός άνθρωπος, που πάντα θα περιμένει με λαχτάρα….Μόνο που αργώ πολύ να αγγίξω την αλήθεια του και αυτό είναι που με συντρίβει περισσότερο απ’ όλα!
Θα δανειστώ ένα απόσπασμα απο το Μικρό Πρίγκηπα, που ίσως μια μέρα βρεθεί και στο δικό μου πλανήτη, το πλανήτη Δ...
Ο μικρός πρίγκιπας κάθισε σε μια πέτρα και σήκωσε τα μάτια στον ουρανό:
- Αναρωτιέμαι, είπε, αν τ'αστέρια φωτίζονται, ώστε να μπορεί ο καθένας να βρεί μια μέρα το δικό του. Κοίταξε τον πλανήτη μου. Είναι ακριβώς απο πάνω μας... Τόσο μακριά όμως!
I'm a new soul I came to this strange world
Hoping I could learn a bit bout how to give and take
But since I came here, felt the joy and the fear
Finding myself making every possible mistake
La, la, la, la (21x)La, la, la, la (21x)
See I'm a young soul in this very strange world
Hoping I could learn a bit bout what is true and fake
But why all this hate? try to communicate
Finding trust and love is not always easy to make
La, la, la, la (21x)La, la, la, la (21x)
This is a happy end Cause you don't understand
Everything you have done
Why's everything so wrong
This is a happy end
Come and give me your hand
I'll take you far awayI'm a new soul I came to this strange world
Hoping I could learn a bit bout how to give and take
But since I came here, felt the joy and the fear
Finding myself making every possible mistake
New soul... (la, la, la, la,...)
In this very strange world...
Every possible mistake
Possible mistake
Every possible mistake
Mistakes, mistakes, mistakes...
Χθές το πρωί, ένα ακόμη βαρετό πρωινό στη δουλειά περιτριγυρισμένη απο τεράστιους αρουραίους ακούσα ένα τικ !τικ ! ήταν ένα πουλάκι έξω απο το παράθυρο μου. Του άνοιξα να μπεί κρυφά, κρυφά φοβούμενη μη το πάρουν είδηση οι βρωμεροί αρουραίοι και το κατασπαράξουν. Μου είπε τσιου τσιου έχεις ένα νέο μήνυμα! του λεω τσιου τσιου καλό ή κακό; μου λεει τσίου τσίου καλό! ε τότε να το ανοίξουμε....
Ήταν ένα σοκολατάκι απο το πλανήτη Ι ήθελε να του δείξουμε τι ακρίβώς έγινε το βράδυ, που ο ακατανόμαστος έκλεψε τα σπίρτα της κυρίας μνήμης. λοιπόν λατρεμενό σοκολατάκι σου δίνω αυτό που ζήτησες, ομώς την επόμενη φορά η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί μόνο αν μ' αφήσεις να δοκιμάσω το ολόκληρο φουντούκι σου!
Μετά απο αυτό ο πρώτος κύκλος επεισοδείων κλείνει και απο αύριο ξεκινάει κάτι διαφορετικό....
The situation in planet D is in real mess.....we can do whatever we want to!
-join our perversion-
Κάπου, κάποτε διάβασα πως η μνήμη είναι μια νοητική ικανότητα με την οποία αποθηκεύουμε, αναγνωρίζουμε και ανακαλούμε, αλλά και αναπλάθουμε πληροφορίες ή εμπειρίες.
Η δική μου μνήμη, είναι μια ατελείωτη ευθεία από αργυρόφυλλες λεύκες, κάπου χαμένη στο πλανήτη Δ. Ο πλανήτης Δ δεν έχει ήλιο αλλά μια μεγάλη λάμπα πετρελαίου, που η μνήμη ανάβει με σπίρτα. Η μνήμη έχει ένα μεγάλο ξύλινο κουτί και εκεί μέσα κρύβει τα σπίρτα επειδή φοβάται ότι θα τα βρουν οι γιοι της και θα τη κάψουν. Πίσω από τις λεύκες υπάρχει το λιβάδι με τις μπλε παπαρούνες εκεί ζουν οι γιοι της μνήμης, που προσπαθούν να επιβιώσουν κανιβαλίζοντας απομεινάρια καταστάσεων. Αυτοί αρνούνται την πραγματικότητα, ζουν βουτηγμένοι στις ψευδαισθήσεις, ζητιανεύοντας διαστροφή και αηδία....
Που και που η μνήμη συναντιέται κρυφά με τον εραστή της το ποταμό Β, ο οποίος μετά από κάθε συνουσία ξεχύνεται με ορμή στο λιβάδι με τις μπλε παπαρούνες και πνίγει τους γιους της. Η μνήμη είναι η αρχή και το τέλος της μικρής μας ιστορίας, είναι το θολό παρελθόν, μας προετοιμάζει για το μέλλον και μας βοηθά να βιώσουμε το κυκλοθυμικό παρόν σε όλο του το μεγαλείο.
Η μνήμη είναι μια καλή κυρία με μαύρους κύκλους στα μάτια, που τις αρέσει να ακούει to Pleased to meet you των James, να μεταμορφώνεται σε χάδι και να ξελογιάζει το μυαλό…..
