Die Mathematik der Liebe

Από μικρή είχα μια απίστευτη απέχθεια για τα μαθηματικά, το πρόβλημα δεν ήταν τόσο ότι δε τα καταλάβαινα όσο ότι δεν είχα καμία απολύτως διάθεση να τα καταλάβω. Θυμάμαι πως τις περισσότερες φορές την ώρα των μαθηματικών τη περνούσα αραχτή σε μια λίμνη κάτω από ένα τεράστιο πλάτανο. Η λίμνη το πρωί είχε μια ηρεμία σχεδόν ερωτική...αυτή μου έδινε ένα καταφύγιο και εγώ της κρατούσα συντροφιά με τη κιθάρα μου.Της είχα δώσει και όνομα την είχα πει Αγκαλιά. Το φθινόπωρο η Αγκαλιά γέμιζε με τα φύλλα του πλάτανου και ο ουρανός της χάριζε ένα θλιμμένο χρώμα...Ένα πρωί είδα χαραγμένα πάνω στο πλάτανο τα αρχικά από κάποιο ζευγαράκι και ανάμεσα τους ένα + , αυτά θα είναι τα μαθηματικά του έρωτα σκέφτηκα και συνέχισα να απολαμβάνω ένα κομμάτι μαύρης σοκολάτας. Αναπολώντας τα ατέλειωτα πρωινά στη λίμνη και τις χαμένες ώρες μαθηματικών συνειδητοποίησα ότι όλοι μου οι έρωτες έμειναν ανεκπλήρωτοι, όπως και οι πράξεις, που ποτέ δε κατάφερα να λύσω...ο έρωτας δεν είναι ένα μυστήριο ο έρωτας είναι μαθηματικά και ο κατάλληλος σύντροφος έρχεται μόνο μέσα από... πράξεις!