Thursday, April 10, 2008

New Soul

I'm a new soul I came to this strange world
Hoping I could learn a bit bout how to give and take
But since I came here, felt the joy and the fear
Finding myself making every possible mistake
La, la, la, la (21x)La, la, la, la (21x)
See I'm a young soul in this very strange world
Hoping I could learn a bit bout what is true and fake
But why all this hate? try to communicate
Finding trust and love is not always easy to make
La, la, la, la (21x)La, la, la, la (21x)
This is a happy end Cause you don't understand
Everything you have done
Why's everything so wrong
This is a happy end
Come and give me your hand
I'll take you far awayI'm a new soul I came to this strange world
Hoping I could learn a bit bout how to give and take
But since I came here, felt the joy and the fear
Finding myself making every possible mistake
New soul... (la, la, la, la,...)
In this very strange world...
Every possible mistake
Possible mistake
Every possible mistake
Mistakes, mistakes, mistakes...

Wednesday, April 9, 2008

Τσίου! Τσίου!

Χθές το πρωί, ένα ακόμη βαρετό πρωινό στη δουλειά περιτριγυρισμένη απο τεράστιους αρουραίους ακούσα ένα τικ !τικ ! ήταν ένα πουλάκι έξω απο το παράθυρο μου. Του άνοιξα να μπεί κρυφά, κρυφά φοβούμενη μη το πάρουν είδηση οι βρωμεροί αρουραίοι και το κατασπαράξουν. Μου είπε τσιου τσιου έχεις ένα νέο μήνυμα! του λεω τσιου τσιου καλό ή κακό; μου λεει τσίου τσίου καλό! ε τότε να το ανοίξουμε....

Ήταν ένα σοκολατάκι απο το πλανήτη Ι ήθελε να του δείξουμε τι ακρίβώς έγινε το βράδυ, που ο ακατανόμαστος έκλεψε τα σπίρτα της κυρίας μνήμης. λοιπόν λατρεμενό σοκολατάκι σου δίνω αυτό που ζήτησες, ομώς την επόμενη φορά η ευχή σου θα πραγματοποιηθεί μόνο αν μ' αφήσεις να δοκιμάσω το ολόκληρο φουντούκι σου!

Μετά απο αυτό ο πρώτος κύκλος επεισοδείων κλείνει και απο αύριο ξεκινάει κάτι διαφορετικό....

Monday, April 7, 2008

Real Mess

The situation in planet D is in real mess.....we can do whatever we want to!

-join our perversion-


Saturday, April 5, 2008

Η κυρία μνήμη στο πλανήτη Δ


Κάπου, κάποτε διάβασα πως η μνήμη είναι μια νοητική ικανότητα με την οποία αποθηκεύουμε, αναγνωρίζουμε και ανακαλούμε, αλλά και αναπλάθουμε πληροφορίες ή εμπειρίες.
Η δική μου μνήμη, είναι μια ατελείωτη ευθεία από αργυρόφυλλες λεύκες, κάπου χαμένη στο πλανήτη Δ. Ο πλανήτης Δ δεν έχει ήλιο αλλά μια μεγάλη λάμπα πετρελαίου, που η μνήμη ανάβει με σπίρτα. Η μνήμη έχει ένα μεγάλο ξύλινο κουτί και εκεί μέσα κρύβει τα σπίρτα επειδή φοβάται ότι θα τα βρουν οι γιοι της και θα τη κάψουν. Πίσω από τις λεύκες υπάρχει το λιβάδι με τις μπλε παπαρούνες εκεί ζουν οι γιοι της μνήμης, που προσπαθούν να επιβιώσουν κανιβαλίζοντας απομεινάρια καταστάσεων. Αυτοί αρνούνται την πραγματικότητα, ζουν βουτηγμένοι στις ψευδαισθήσεις, ζητιανεύοντας διαστροφή και αηδία....
Που και που η μνήμη συναντιέται κρυφά με τον εραστή της το ποταμό Β, ο οποίος μετά από κάθε συνουσία ξεχύνεται με ορμή στο λιβάδι με τις μπλε παπαρούνες και πνίγει τους γιους της. Η μνήμη είναι η αρχή και το τέλος της μικρής μας ιστορίας, είναι το θολό παρελθόν, μας προετοιμάζει για το μέλλον και μας βοηθά να βιώσουμε το κυκλοθυμικό παρόν σε όλο του το μεγαλείο.
Η μνήμη είναι μια καλή κυρία με μαύρους κύκλους στα μάτια, που τις αρέσει να ακούει to Pleased to meet you των James, να μεταμορφώνεται σε χάδι και να ξελογιάζει το μυαλό…..