Κάπου, κάποτε διάβασα πως η μνήμη είναι μια νοητική ικανότητα με την οποία αποθηκεύουμε, αναγνωρίζουμε και ανακαλούμε, αλλά και αναπλάθουμε πληροφορίες ή εμπειρίες.
Η δική μου μνήμη, είναι μια ατελείωτη ευθεία από αργυρόφυλλες λεύκες, κάπου χαμένη στο πλανήτη Δ. Ο πλανήτης Δ δεν έχει ήλιο αλλά μια μεγάλη λάμπα πετρελαίου, που η μνήμη ανάβει με σπίρτα. Η μνήμη έχει ένα μεγάλο ξύλινο κουτί και εκεί μέσα κρύβει τα σπίρτα επειδή φοβάται ότι θα τα βρουν οι γιοι της και θα τη κάψουν. Πίσω από τις λεύκες υπάρχει το λιβάδι με τις μπλε παπαρούνες εκεί ζουν οι γιοι της μνήμης, που προσπαθούν να επιβιώσουν κανιβαλίζοντας απομεινάρια καταστάσεων. Αυτοί αρνούνται την πραγματικότητα, ζουν βουτηγμένοι στις ψευδαισθήσεις, ζητιανεύοντας διαστροφή και αηδία....
Που και που η μνήμη συναντιέται κρυφά με τον εραστή της το ποταμό Β, ο οποίος μετά από κάθε συνουσία ξεχύνεται με ορμή στο λιβάδι με τις μπλε παπαρούνες και πνίγει τους γιους της. Η μνήμη είναι η αρχή και το τέλος της μικρής μας ιστορίας, είναι το θολό παρελθόν, μας προετοιμάζει για το μέλλον και μας βοηθά να βιώσουμε το κυκλοθυμικό παρόν σε όλο του το μεγαλείο.
Η μνήμη είναι μια καλή κυρία με μαύρους κύκλους στα μάτια, που τις αρέσει να ακούει to Pleased to meet you των James, να μεταμορφώνεται σε χάδι και να ξελογιάζει το μυαλό…..
