Ο απόηχος των τρίσβαθων αισθημάτων όπως της ειλικρίνειας , της πηγαίας κοσμιότητας και αξιοπρέπειας ακούγονται σε κάθε χτύπο κάποιας <<συναισθηματικής χορδής>>. Η χορδή αυτή δίνει ήχο τόσο πιο φάλτσο όσο πιο χοντρή είναι η θωράκιση ενάντια στη φυσικότητα. Ακόμη και το πιο κάλπικο συναίσθημα περιέχει ακόμη λίγη πραγματική ζωή, περιέχει ίχνη αγάπης και ανάγκη για στοργή. Μ’ αυτή την έννοια ακόμη και η μικροπρέπεια των ανθρώπων και η κακόβουλη ψευδολογία αποτελούν αντανάκλαση μιας αυθεντικής ψυχολογίας. Τα άτομα που ζουν με σοβαροφάνεια, δε τολμούν να ζήσουν τη πραγματική τους ζωή πιάνονται με τα δόντια από τη τελευταία ανταύγεια της, που εκδηλώνεται στην υποκρισία τους. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι άλλο εννοούσα εγώ με τον όρο ειλικρίνεια και άλλο οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρεφόμουν. Γιατί όμως να θεωρούν αφύσικη και επικίνδυνη τη δική μου συμπεριφορά όταν αυτοί με την κατάκριση και την αργολογία ξεφτιλίζουν και υποβιβάζουν την δομή του ίδιου τους του χαρακτήρα. Με τόσες λοιπόν καρικατούρες δε μου μένει παρά να παίξω το ρόλο του γελοιογράφου. Σε μια προσπάθεια εξυγίανσης πρώτα του εγώ μου και έπειτα του περίγυρου ανακάλυψα την αγνότητα της ομαλής σεξουαλικότητας και τον αποτροπιασμό στη σκέψη της διαστροφής. Τελικά ο πιο δυστυχισμένος είναι αυτός που αρνείται να παραδεχτεί και να βιώσει τον πραγματικό έρωτα με όλα τα ρίσκο, που συνεπάγεται. Σ’ αυτή τη πορεία μου βυθίζομαι ολοένα και περισσότερο στη φύση προσπαθώντας να εγκαταλείψω κάθε εσφαλμένη εντύπωση. Ακολουθώ το ένστικτο και με αυθόρμητες κινήσεις θα άρω την ασφυξία, που με τυλίγει κάθε τόσο. Καλώς ή κακώς στο πλανήτη Δ είναι πάντα νύχτα, ο ουρανός είναι πάντα γεμάτος με αστέρια. Πολύχρωμα πουλιά πλέκουν το μονοπάτι μου και εγώ το ακολουθώ ακόμη και όταν ενστικτωδώς γνωρίζω ότι είναι λάθος. Στη άλλη πλευρά του πλανήτη υπάρχει μια πράσινη πόρτα που οδηγεί σ’ ένα νησί, εκεί ζει ένας ψαράς, ένας ταπεινός και αγνός άνθρωπος, που πάντα θα περιμένει με λαχτάρα….Μόνο που αργώ πολύ να αγγίξω την αλήθεια του και αυτό είναι που με συντρίβει περισσότερο απ’ όλα!
