Alma

Είμαι μια γυμνή ψυχή σε αυτούς τους στίχους…
Ψυχή, που τίποτα δεν ξέρει και όλα τα αρνείται..

Ψυχή, που στον ανήσυχο ύπνο ο στεναγμός της βγαίνει γεμάτος γλυκά.
Ψυχή, που εξουσιάζεται από μια καρδιά, που διαιρέθηκε και τη ποτίζει με αίμα.

Ψυχή, που όταν είναι άνοιξη ο χειμώνας καθυστερεί και όταν έρθει διαλύει χιόνια στις θλίψεις της.
Ψυχή, που αιμορραγεί διαρκώς και είναι ξέφρενο για την ύπαρξη της να κλείνει τα μάτια στο φως του φεγγαριού.

Ψυχή, που σα μόνη αιτία ύπαρξης έχει ένα φιλί...
Ένα φιλί, που θα τη ταξιδέψει πάνω απο αστραφτερές θάλασσες, μέσα απ' τα σύννεφα, κάτω απ΄το φλεγόμενο ήλιο...
Αυτό το φιλί περιμένει ακόμη και ας είναι το τελευταίο...